Sam termin frustracja jest nieprecyzyjny i wieloznaczny, ponieważ bywa on używany w 3 znaczeniach opisujących: (1) sytuację frustrującą lub warunki ją wywołujące, (2) skutki frustracji u danej osoby (np. napięcie emocjonalne, nieprzystosowanie itp.), (3) skutki frustracji przejawiające się w sposobie reagowania danej osoby (gniew, agresja, wycofywanie się itp.) Frustracja zachodzi wtedy, gdy przerwany zostaje ciąg zachowań ukierunkowanych na osiągniecie jakiegoś celu. Celem może być zaspokojenie określonych potrzeb. Teza druga zakłada istnienie wprost proporcjonalnej zależności między intensywnością pobudzenia do agresji i takimi właściwościami frustracji, jak: siła zablokowanego popędu, zakres zablokowania i liczba kolejno doznawanych frustracji. Teza trzecia zakłada, że przejawianie tendencji do agresji zależne jest od antycypowania kar: (a) efektem kary jest przejściowe zahamowanie zachowań się agresywnych; (b) karanie zachowań agresywnych wywołuje jej przemieszczanie się na inne dostępne obiekty. Warto przypomnieć, że badacze z Yale definiują agresję jako działanie, którego celem jest wyrządzenie szkody osobie lub przedmiotowi, na który zostanie skierowana (uszkodzenie lub zniszczenie przedmiotu, sprawienie cierpień moralnych lub/i fizycznych itp.). Istotnym dla tej teorii jest rozróżnienie między agresją jako formą zachowania się, a wewnętrznym stanem motywacyjnym (pobudzenie do agresji czyli popęd agresji. Punktem wyjścia w teorii frustracji jest analiza zachowania się czl. wobec przeszkód utrudniających bądź uniemożliwiających.normalny przebieg zachowania. Poszczególni twórcy lub interpretatorzy teorii frustracji różnie definiują samo jej pojęcie, akcentując bądź samą przeszkodę (fakt zewnętrzny wpływający na stan psychiczny), bądź reakcję na przeszkodę (stan napięcia emocjonalnego, zwykle przykry, związany z niezaspokojoną potrzebą)..