HOME -> Uczenie się i pamięć.
Clark L. Hull (1884-1952)
Od lat trzydziestych do siedemdziesiątych dwudziestego wieku psychologia amerykańska była zdominowana przez kilka wielkich teorii uczenia się. Przyćmiły one koncepcje Thorndike\'a i Watsona, które wydawały się intelektualnie powierzchowne. Bez wątpienia największą z wielkich była teoria zachowania Hulla, która stała się płaszczyzną odniesienia dla nowych idei teoretycznych dwadzieścia lat po śmierci jej autora. Grupa teoretyków uczenia się, zwanych neohullistami (np. Abram Amsel, Frank Logan, Neal Miller, O.H. Mowrer, Keneth Spence i Allan Wagner) próbowała rozszerzyć tę teorię na różne sposoby.Podstawowym celem Hulla i innych teoretyków było stworzenie systematycznej teorii warunkowania klasycznego i instrumentalnego dla wyjaśnienia całokształtu zachowania - ludzkiego i zwierzęcego. Szczegóły ich teorii mają jedynie znaczenie historyczne, ale pojęcia i zagadnienia, które określili, pozostały ważne dla badań nad uczeniem się.