HOME -> Uczenie się i pamięć.
Model pamięci R. Atkinsona i R. Shiffrina (1968)
Richard Atkinson i Richard Shiffrin opublikowali w 1968 roku teorię ludzkiej pamięci, która odzwierciedla ówczesną wiedzę na temat natury ludzkiej pamięci. Ich praca stanowi dobry przykład większości współczesnych badań i wpłynęła na późniejszy rozwój badań zarówno nad uczeniem się zwierząt, jak i ludzi. Zgromadzono liczne dowody na istnienie dwóch rodzajów ludzkiej pamięci - krótkotrwałej i długotrwałej. Pamięć krótkotrwała była uważana za system czasowego przechowywania o ograniczonej pojemności. Klasyczny przykład pamięci krótkotrwałej stanowi pamiętanie numeru telefonu tuż po jego usłyszeniu. Sądzono, że pojemność pamięci krótkotrwałej nieznacznie przekracza siedem elementów - akurat tyle, ile trzeba dla przechowania numeru telefonu. Większość ludzi jest w stanie zapamiętać siedmiocyfrowy numer telefonu, ale ma trudności, gdy trzeba do niego dodać trzycyfrowy numer kierunkowy. To przechowanie ma charakter czasowy; numer telefonu jest szybko zapominany, jeżeli coś odwraca uwagę jednostki. Sposobem na utrzymanie informacji jest jej powtarzanie (rehearsal) w trakcie przechowywania w pamięci krótkotrwałej. Pamięć długotrwała była uważana za bardziej trwały magazyn wiedzy, bez żadnych wyraźnych ograniczeń w pojemności, ale do którego trudno jest wprowadzić wiedzę. Powszechnie sądzono, że wiedza musi być powtarzana przez jakiś czas w pamięci krótkotrwałej, aby mogła przejść do pamięci długotrwałej.