HOME -> Uczenie się i pamięć.
Neuronalna podstawa uczenia się i pamięci
U dorosłego osobnika jeden akson może mieć synapsy z tysiącem lub więcej innych neuronów, a jeden neuron może otrzymywać synapsy od tysiąca lub więcej aksonów. Tak więc układ nerwowy charakteryzuje ogromna liczba powiązań pomiędzy neuronami.Akson jednego neuronu komunikuje się z drugim neuronem poprzez uwalnianie substancji chemicznych zwanych neuroprzekaźnikami (neurotransmiterami). Gdy neuroprzekaźniki docierają do drugiego neuronu, zmieniają potencjał elektryczny na błonie neuronu, gdzie akson ma synapsę. Wnętrze neuronu jest przeważnie naładowane silniej ujemnie niż zewnętrze. Różnica (ok. 70 miliwoltów) wynika z tego, że koncentracja substancji chemicznych wewnątrz jest odmienna od tej na zewnątrz błony. Na zewnątrz gromadzą się dodatnie jony sodowe i ujemne chlorowe; wewnątrz - jony potasowe oraz proteiny o ładunku ujemnym. W zależności od rodzaju neuroprzekaźnika uwalnianego przez akson różnica potencjałów może zmniejszyć się lub zwiększyć. Neuroprzekaźniki, które zmniejszają różnicę potencjałów, są nazywane pobudzającymi, a te, które zwiększają różnicę - hamującymi.Jeżeli występuje wystarczająca liczba wejść na ciele komórki oraz dendrytach danego neuronu i różnica w potencjale elektrycznym ulegnie zmniejszeniu do około 50 miliwoltów, błona staje się nagle przepuszczalna dla jonów sodu. Wdzierają się one do środka, sprawiając, iż wnętrze staje się naładowane silniej dodatnio niż zewnętrze. Cały ten proces może trwać około 1 milisekundy, zanim ulegnie odwróceniu, i powraca do normy.Ta nagła zmiana jest nazywana potencjałem czynnościowym. Rozpoczyna się on na wzgórku aksonowym i wędruje wzdłuż aksonu. Tempo, w jakim potencjał aksonalny wędruje w dół aksonu, waha się od 0,5 m/s do 130 m/s, w zależności od rodzaju aksonu. Na przykład im więcej dany akson ma mielmy (mielina stanowi neutralną osłonę aksonu), tym szybciej potencjał czynnościowy przemierza akson.