HOME -> Uczenie się i pamięć.
Tolman, Ritchie i Kalish, 1946, 1947
Drugi eksperyment (Tolman, Ritchie i Kalish, 1946, 1947) dążył do wykazania, że uczeniu się nie podlega specyficzny zestaw asocjacji bodziec reakcja, ale raczej model otoczenia, na którym osobnik może chcieć działać. W przypadku labiryntów taki model został nazwany mapą poznawczą; zawiera on informacje na temat organizacji przestrzennej, a nie tylko określone drogi. Istnienie map poznawczych zostało wykazane w eksperymentach Tolmana na temat uczenia się miejsc. Rysunek 1.8 przedstawia labirynt zastosowany w jednym z tych eksperymentów. Szczura umieszczono w punkcie S1 lub S2, a pokarm w punkcie F1 lub F2. Jedna grupa szczurów zawsze znajdowała pokarm dzięki skręcaniu w prawo. Tak więc gdy wyruszały z punktu Sl, znajdowały pokarm w punkcie F1, a gdy wyruszały z punktu S2, znajdowały pokarm w punkcie F2. Inna grupa szczurów zawsze znajdowała pokarm w punkcie F1, niezależnie od tego, skąd wyruszała. Ta grupa musiała zamiennie skręcać w lewo lub w prawo, w zależności od tego, z którego punktu wyruszała. Tolman i inni stwierdzili, że szczury z drugiej grupy, uczące się dochodzenia do określonego miejsca, uczyły się dużo szybciej niż szczury z pierwszej grupy, uczące się stałej reakcji. W związku z tym Tolman stwierdził, że nie są nabywane specyficzne reakcje, ale że szczury uczą się lokalizacji na mapie poznawczej. W niektórych badaniach uzyskano replikację tych stwierdzeń, ale w innych okazało się, że szczury uczące się reakcji uzyskują wyższe rezultaty.